Bijna drie jaar geleden wandelde ik voorbij m’n favoriete Italiaanse restaurant en zag dat het in brand stond. Terwijl de brandweer de vlammen onder controle probeerde te krijgen was mijn eerste reactie m’n iPhone boven te halen en foto’s te beginnen nemen. Een half uur later publiceerde ik de foto’s op Mechelen Blogt. Een journalst van Gazet van Antwepen pikte dit op en de volgende dag stond mijn iPhone-foto naast zijn artikel in Gazet van Antwerpen. De voorbije drie maanden publiceerde Gazet van Antwerpen (zowel de gedrukte als de online versie) trouwens meer dan 200 van mijn foto’s – al neem ik ze tegenwoordig met een Nikon D300.
Begin 2008, een half jaar na die fameuze iPhone-foto, was ik namelijk begonnen mee te werken aan het eerste jongeren-persagentschap, nu beter bekend als StampMedia. Het werd me toen duidelijk dat ik in de journalistiek verder wou en ik besloot m’n studies als vertaler/tolk in te ruilen voor een bachelor Journalistiek aan de Katholieke Hogeschool Mechelen. Ondertussen bleven de opdrachten binnenkomen: ik fotografeerde Werchter en Pukkelpop voor de Humo-blogs, tekende m’n eerste freelance contract bij Concentra, maakte video en foto’s voor het KlaraFestival (waar ik ondertussen weer volop voor bezig ben), stampte in het kader van een eindwerk mee Bahn magazine uit de grond en vervoegde onlangs collega Patrick Hattori in zijn onderneming Deadline Persfotografie.
Voor mijn laatste jaar “Bachelor in de Journalistiek” wil ik me toe leggen op TV/video. Toen ik een paar maanden geleden hoorde dat ik een stageplaats moest gaan zoeken, bedacht ik me dat opdrachten meestal via contacten op sociale netwerken bij mij terecht waren gekomen, dus waarom die niet gebruiken in de zoektocht naar een stageplaats? Ik bracht m’n LinkedIn profiel volledig up-to-date en vroeg om endorsements, begon m’n journalistieke foto’s ook op Flickr te zetten en plaatste enkele video’s op Vimeo. Ten slotte bracht ik alles samen op flavors.me en lanceerde afgelopen dinsdag mijn boodschap op Twitter en Facebook.
Kent u iemand bij een tv-productiehuis, lokale zender of film-productie? Contacteer Gil dan via mail.
Gil is student journalistiek en begint binnenkort aan zijn derde jaar. Gil is op zoek naar een stageplaats waar hij z’n video skills ten volle kan gebruiken, maar ook kan verruimen. En dat het liefst in een journalistieke omgeving.
Hij zal een blogpost schrijven over hoe hij terechtgekomen is in persfotografie.
Wil je ook graag een gastblogpost schrijven? Contacteer me dan gerust via e-mail!
Afgelopen maandag was het zover. Ik nam ontslag als huisvrouw en ging terug werken!
Na een poosje niet gewerkt te hebben, is die eerste week vooral een week van aanpassen.
Zo moest ik me opnieuw aanpassen aan op tijd opstaan, met slaperige oogjes aan de ontbijttafel verschijnen, lunch prepareren, …
Maar die eerste week bij Indio is voorbijgevlogen! Elke avond stond ik ervan versteld dat het al 17u was en ik al naar huis mocht.
Na deze eerste week heb ik al een zeer goed beeld gekregen van hoe het eraan toe gaat bij een webshop, achter de schermen dan toch.
Een korte samenvatting van mijn eerste week aan het werk bij Indio: het was druk, leerrijk, aangenaam, ongelooflijk leuk, tof, de tijd vloog voorbij, …
- Team Novada zoekt een webdesigner,
- Vlaams Audiovisueel Fonds zoekt een projectbeheerder,
- Proximity BBDO is op zoek naar verschillende profielen,
- Bij Thysia (NL) zoeken ze een marketing medewerker,
- Designskills is op zoek naar een grafisch designer,
- Mobile Vikings zoekt naar een medewerker voor hun klantendienst,
- Bij LDV zijn ze dan weer op zoek naar een webdesigner,
- WDM zoekt momenteel een communicatie coördinator.
Veel succes!
Ja ja, ik heb m’n eerste interview gegeven. Beetje vreemd, zo een eerste keer. Maar wel zeer leuk!
Het resultaat vind je op de website JobsVandaag.be.
Deze website heeft mijn zoektocht van in het begin op de voet gevolgd en ik was dan ook zeer blij met het interview.
Zelf heb ik er geen ervaring mee, met solliciteren. Dat wil zeggen: ik heb het klassieke proces van personeelsadvertentie lezen, brief en cv schrijven, op gesprek gaan, contract bespreken en daarna ondertekenen nog nooit doorlopen. Voor mijn eerste job ben ik wel langs de personeelsdienst moeten passeren voor wat dan psychotechnische tests heet. “Trek het u niet aan, dat is een formaliteit”, zei mijn toekomstige baas. Samen met een collega sollicitant maakten we er dan ook een spelletje van om om de haverklap van plaats achter de testcomputer te wisselen, zodat de arme HR professionals niet meer wisten wie nu wie was. De uitslag van de test was dan ook “onsamenhangende persoonlijkheid”, wat misschien zelfs niet eens zo een slechte diagnose is.
Maar nu ik voor mezelf beslist heb dat ik een nieuwe uitdaging ga zoeken zit ik daar maar mooi, zonder sollicitatie ervaring. “Elk nadeel heb z’n voordeel”, zei Johan Cruijff. Ik heb het dan maar over een andere boeg gegooid en heb het concept van “reverse solliciteren” gelanceerd.
Met het intiatief “20 knappe koppen” ga ik gedurende 20 dagen met iemand lunchen die ik bewonder en waarvan ik weet dat hij of zij interessante contacten en ideeën heeft. Het resultaat schrijf ik neer als interview en dit brengt mij als would-be sollicitant onder de aandacht van potentiële werkgevers. Nu moet ik zeggen dat het in mijn geval niet heel duidelijk is of ik werk zoek dan wel samen met iemand een bedrijf wil starten, maar toch krijg ik enkel door dit initiatief spontane werkaanbiedingen toegestuurd.
Het concept van “reverse solliciteren” bestaat natuurlijk al langer in de vorm van headhunting. Maar het leuke is dat door de opkomst van sociale media het vandaag voor iedereen van elk niveau mogelijk wordt om het heft in eigen handen te nemen. Het internet is van jou, en als je werk zoekt is er niets dat je belet om jezelf via internet te verkopen.
Mijn verwachting is zelfs dat de jobmarkt als geheel dit mechanisme zal overnemen. Het is logisch dat dezelfde verschuiving van macht van producent naar consument, de zogenaamde prosumer beweging, zich ook doortrekt op de arbeidsmarkt. Meer en meer mensen zullen niet meer solliciteren, maar zichzelf etaleren om zo door een werkgever ontdekt te worden. Je ziet het met Tijs Vrolix, die zichzelf verhuurde aan het bedrijf met het beste idee. Je ziet het hier met Sara, die via deze blog zichzelf op de arbeidsmarkt gepositioneerd heeft. En je ziet het natuurlijk ook met mijn eigen Knappe Koppen project.
Voor de recruteerder betekent dit: Kijk over die stapel CV’s, en ga eens Googlen op de eigenschappen van je ideale kandidaat. Voor de sollicitant betekent dit: Kruip uit uw kot. Laat van u horen, misschien zelfs als de volgende interviewer op 20 Knappe Koppen.
Koen heeft Mobile Vikings grootgebracht en is nu op zoek naar een nieuwe uitdaging.
Tijdens zijn zoektocht naar die nieuwe uitdaging, interviewt hij elke dag een gast door wie hij zich laat inspireren. Elk interview kan je volgen op de 20 knappe koppen website, met elke dag een nieuw interview!
20 dagen lang zal ik mij door 20 gasten laten inspireren. Ik noem ze mijn “20 knappe koppen” en laat u als lezer dagelijks meegenieten van hun visies, hun ideeën en hun passies.
Wil je ook graag een gastblogpost schrijven? Contacteer me dan gerust via e-mail!
Nu ik werk heb gevonden, zullen sommigen onder jullie zich misschien afvragen of mijn blog nog zal blijven leven.
Ik kan hier maar één ding op antwoorden: JA!
Geregeld zal ik nog blogposts schrijven, maar minder frequent dan dat het tot nu toe geweest is.
Ook ga ik proberen om de gastbloggers te behouden op woensdag.
Zin om een gastblogpost te schrijven? Contacteer me dan asap!
Toen ik drie jaar geleden geheadhunt werd, moest ik het bureau dat kandidaten zocht nog overtuigen van het nut van desktop research. Nu doet natuurlijk iedereen het. En ik zal eerlijk zijn: ik heb ooit een kandidaat, die op papier perfect leek, toch niet aangenomen omdat ze in een oude MySpace blog het had over het feit dat haar dokter haar Seroxat had voorgeschreven. Een antidepressivum. Op dat moment blogde ze erover omdat het voor haar een therapeutische waarde had (ze kreeg veel bemoedigende commentaren van mensen die begrepen wat ze meemaakte) maar voor je toekomstige werkgever is het een rode vlag. Idem trouwens met foto’s van jou in je studententijd, spliff in de ene en een beker bier in de andere hand. Een foto die trouwens niet door jou, maar door je medestudenten op Facebook werd gezet.
Je kan dan drie dingen doen:
1) Negeren dat er informatie over jou online staat die je kansen op de arbeidsmarkt vermindert. Het is een beetje zoals met dating: soms vang je bot, meestal weet je niet waarom. “He’s just not that into me.”
2) Niet bloggen over je persoonlijke gemoedstoestand, geen foto’s online zetten van jezelf in bedenkelijke toestand, en vooral ook: niet twitteren of facebook als je zat bent. Blijft over: het materiaal dat je niet zelf online hebt gezet, maar wel opduikt als iemand je naam opzoekt. Een optie is dan één voor één die referenties verwijderen (bijvoorbeeld: jezelf “untaggen” op Facebook foto’s die door iemand anders zijn gemaakt) of laten verwijderen (bijvoorbeeld: bloggers of webmasters aanschrijven met de vraag om een bepaalde post of foto te verwijderen). Streisand-effect iemand?
3) Zelf tinternet overspoelen met wenselijke randinformatie over jezelf. Begin met een 100% volledig LinkedIn-profiel, stel je op als “trusted filter” voor informatie over jouw vakgebied op een blog of via je Twitter-account, zet je foto’s op Flickr en vermeld je naam in de titel, en als je dapper bent: maak YouTube filmpjes van jezelf als “passionate pro” (bijvoorbeeld: als spreker tijdens een seminarie over jouw vakgebied).
Zowel (2) als (3) vergen veel tijd en energie. Als je daar tegenop ziet, dan ga je ook opzien tegen een daytime job. Want daar word je ook flink moe van.
