Gastblogger: Interviews, je kan ze geven of nemen
Zelf heb ik er geen ervaring mee, met solliciteren. Dat wil zeggen: ik heb het klassieke proces van personeelsadvertentie lezen, brief en cv schrijven, op gesprek gaan, contract bespreken en daarna ondertekenen nog nooit doorlopen. Voor mijn eerste job ben ik wel langs de personeelsdienst moeten passeren voor wat dan psychotechnische tests heet. “Trek het u niet aan, dat is een formaliteit”, zei mijn toekomstige baas. Samen met een collega sollicitant maakten we er dan ook een spelletje van om om de haverklap van plaats achter de testcomputer te wisselen, zodat de arme HR professionals niet meer wisten wie nu wie was. De uitslag van de test was dan ook “onsamenhangende persoonlijkheid”, wat misschien zelfs niet eens zo een slechte diagnose is.
Maar nu ik voor mezelf beslist heb dat ik een nieuwe uitdaging ga zoeken zit ik daar maar mooi, zonder sollicitatie ervaring. “Elk nadeel heb z’n voordeel”, zei Johan Cruijff. Ik heb het dan maar over een andere boeg gegooid en heb het concept van “reverse solliciteren” gelanceerd.
Met het intiatief “20 knappe koppen” ga ik gedurende 20 dagen met iemand lunchen die ik bewonder en waarvan ik weet dat hij of zij interessante contacten en ideeën heeft. Het resultaat schrijf ik neer als interview en dit brengt mij als would-be sollicitant onder de aandacht van potentiële werkgevers. Nu moet ik zeggen dat het in mijn geval niet heel duidelijk is of ik werk zoek dan wel samen met iemand een bedrijf wil starten, maar toch krijg ik enkel door dit initiatief spontane werkaanbiedingen toegestuurd.
Het concept van “reverse solliciteren” bestaat natuurlijk al langer in de vorm van headhunting. Maar het leuke is dat door de opkomst van sociale media het vandaag voor iedereen van elk niveau mogelijk wordt om het heft in eigen handen te nemen. Het internet is van jou, en als je werk zoekt is er niets dat je belet om jezelf via internet te verkopen.
Mijn verwachting is zelfs dat de jobmarkt als geheel dit mechanisme zal overnemen. Het is logisch dat dezelfde verschuiving van macht van producent naar consument, de zogenaamde prosumer beweging, zich ook doortrekt op de arbeidsmarkt. Meer en meer mensen zullen niet meer solliciteren, maar zichzelf etaleren om zo door een werkgever ontdekt te worden. Je ziet het met Tijs Vrolix, die zichzelf verhuurde aan het bedrijf met het beste idee. Je ziet het hier met Sara, die via deze blog zichzelf op de arbeidsmarkt gepositioneerd heeft. En je ziet het natuurlijk ook met mijn eigen Knappe Koppen project.
Voor de recruteerder betekent dit: Kijk over die stapel CV’s, en ga eens Googlen op de eigenschappen van je ideale kandidaat. Voor de sollicitant betekent dit: Kruip uit uw kot. Laat van u horen, misschien zelfs als de volgende interviewer op 20 Knappe Koppen.
