Gastblogger: je toekomstige werkgever gaat jou natuurlijk googlen

Toen ik drie jaar geleden geheadhunt werd, moest ik het bureau dat kandidaten zocht nog overtuigen van het nut van desktop research. Nu doet natuurlijk iedereen het. En ik zal eerlijk zijn: ik heb ooit een kandidaat, die op papier perfect leek, toch niet aangenomen omdat ze in een oude MySpace blog het had over het feit dat haar dokter haar Seroxat had voorgeschreven. Een antidepressivum. Op dat moment blogde ze erover omdat het voor haar een therapeutische waarde had (ze kreeg veel bemoedigende commentaren van mensen die begrepen wat ze meemaakte) maar voor je toekomstige werkgever is het een rode vlag. Idem trouwens met foto’s van jou in je studententijd, spliff in de ene en een beker bier in de andere hand. Een foto die trouwens niet door jou, maar door je medestudenten op Facebook werd gezet.

Je kan dan drie dingen doen:

1) Negeren dat er informatie over jou online staat die je kansen op de arbeidsmarkt vermindert. Het is een beetje zoals met dating: soms vang je bot, meestal weet je niet waarom. “He’s just not that into me.”

2) Niet bloggen over je persoonlijke gemoedstoestand, geen foto’s online zetten van jezelf in bedenkelijke toestand, en vooral ook: niet twitteren of facebook als je zat bent. Blijft over: het materiaal dat je niet zelf online hebt gezet, maar wel opduikt als iemand je naam opzoekt. Een optie is dan één voor één die referenties verwijderen (bijvoorbeeld: jezelf “untaggen” op Facebook foto’s die door iemand anders zijn gemaakt) of laten verwijderen (bijvoorbeeld: bloggers of webmasters aanschrijven met de vraag om een bepaalde post of foto te verwijderen). Streisand-effect iemand?

3) Zelf tinternet overspoelen met wenselijke randinformatie over jezelf. Begin met een 100% volledig LinkedIn-profiel, stel je op als “trusted filter” voor informatie over jouw vakgebied op een blog of via je Twitter-account, zet je foto’s op Flickr en vermeld je naam in de titel, en als je dapper bent: maak YouTube filmpjes van jezelf als “passionate pro” (bijvoorbeeld: als spreker tijdens een seminarie over jouw vakgebied).

Zowel (2) als (3) vergen veel tijd en energie. Als je daar tegenop ziet, dan ga je ook opzien tegen een daytime job. Want daar word je ook flink moe van.